शीर्षक : भोटेकोशीको चित्कार

शान्त बगेकी भोटेकोशी
अचानक किन उर्लियौ ?
तिम्रो छालसँगै बग्यो कति सपना
कति घरको खुसी, कति परिवारको आवाज

रसुवाको टिमुरे, स्याफ्रुबेंसी
बेत्रावतीका बस्ती रोए
आफ्ना मान्छे खोज्दै आँखाहरू
आँसुका भेलमा डुबे

प्रकृतिको त्यो कठोर प्रहार
कसैले सोचेकै थिएन
एकैछिनको भेलले जिन्दगीमा
यति ठूलो घाउ पार्ला भन्ने थिएन

तर अँध्यारोबीच आशा बनेर
उद्धारका हातहरू आए
नेपाली सेना, प्रहरी र सशस्त्र प्रहरी
ज्यानको पर्वाह नगरी खटिए

हेलिकप्टर आकाशमा उड्यो
डोरीसँगै साहस झर्यो
फसेका जीवनलाई सुरक्षित पार्न
हरेक जवान अघि सरे

कहिले पैदल, कहिले आकाशबाट
कहिले जोखिम मोलेर गए
आफ्नो ज्यानभन्दा नागरिकको जीवन
ठूलो ठानेर अघि बढे

गृहमन्त्री सुधन गुरुङको समन्वयमा
आपतकालीन बैठक बस्यो
सुरक्षा निकायलाई परिचालन गर्दै
उद्धार र राहतको अभियान चल्यो

कसैलाई सुरक्षित स्थानमा पुर्याउने
कसैलाई उपचारको बाटो देखाउने
कसैका हराएका आफन्त खोज्ने
कसैको आँसु पुछ्न हात बढाउने

भत्किएका बाटा जोडिन थाले
घाइतेका घाउमा मल्हम लाग्यो
अँध्यारोमा हराएको आशा
फेरि उज्यालोतिर जाग्यो

यो केवल नदीको कथा होइन
यो पीडित नेपालीको कथा हो
विपत्तिमा पनि एक भएर उभिने
सिंगो नेपालको व्यथा हो

भोटेकोशी, तिम्रो भेलले
धेरै कुरा सिकाएर गयौ—
विपत्ति जति ठूलो भए पनि
मानवताको हात अझ ठूलो रहेछ भन्यौ

आज हामी नमन गर्छौं
उद्धारमा खटिएका ती वीरहरूलाई
आफ्नो जीवन जोखिममा राखी
बचाउने नेपाली सेनाका जवानहरूलाई

नमन ती प्रहरीका हातलाई
नमन सशस्त्रका साहसी पाइतालालाई
नमन हरेक स्वयंसेवी मनलाई
जसले साथ दिए पीडित परिवारलाई

भोटेकोशी फेरि शान्त बनोस्
किनारमा फेरि हाँसो छाओस्
बगेका सपनाहरू फर्काउन नसके पनि
नयाँ सपनाको बाटो बनोस्

आजको हाम्रो एउटै प्रार्थना—
फेरि यस्तो विपत्ति आओस्
र विपत्ति आए पनि नेपाल
एक भएर सामना गर्न सकोस्

भोटेकोशीको आँसु पुछौँ
पीडितको हात समाऔँ
उद्धारकर्मीको साहस सम्झौँ
र मानवताको दीप जलाऔँ

अनुशा अधिकारी
भोजपुर